Posts tonen met het label hormonen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label hormonen. Alle posts tonen

woensdag 27 maart 2013

Hormonen en slapeloosheid




Vraag: Ik weet dat u het woord “insomnia” wel duizend keer gehoord moet hebben uit de mond van pre- en menopauzale vrouwen. Ik weet van mezelf en van vrienden dat dit een enorm probleem is en omdat het langzaam lijkt te beginnen tegen de tijd dat men achterin de 40 komt, heeft dit waarschijnlijk iets met hormonen te maken. Miljoenen vrouwen nemen voortdurend slaapmiddelen die nooit bestemd waren om week na week en maand na maand ingenomen te worden. Ik val ook in die categorie. Ik heb alles wat er te lezen valt over de menopauze, slapeloosheid en hormonen al gelezen, inclusief alle boeken van Dr Lee en uw boeken. Iedereen spreekt over dit onderwerp en komt met eenvoudige oplossingen maar niets lijkt te helpen. Wat is het verband tussen dalend oestrogeen en melatonine? Of is het het gebrek aan progesteron?

Antwoord: Ja ik heb het woord “insomnia” duizend keer gehoord en gezien van vrouwen die zich ergens in de menopauzale transitieperiode bevinden. Allereerst zou ik willen zeggen dat het zeer moeilijk kan zijn om op te houden met bijna iedere vorm van slaapmiddelen wanneer je er aanmaal aan begonnen bent. En wist je dat een van de bijwerkingen van slaappillen slapeloosheid kan zijn? Ik houd je niet voor de gek. Sommige mensen moeten zelfs in behandeling gaan om af te kikken van de slaappillengewoonte, anderen hebben een paar slechte nachten en zijn er overheen en weer anderen hebben er maar weinig problemen mee.
Ik zou ook nog iets kunnen toevoegen aan die “eenvoudige oplossingen” voor slapeloosheid die in de “opgelet”- categorie vallen. Hier een welbekende conversatie:
Ik heb alle geprobeerd om een goede nachtrust te krijgen maar niets helpt!
Hoe veel koppen koffie drink je op een dag?
Maar één kopje in de ochtend- ik moet wel want ik ben zo slaperig zo slaperig!
Hoe veel frisdrankjes drink je per dag?
Ik drink maar één Cola Light aan het eind van de ochtend en één aan het eind van de middag.
Vervang je frisdrank van je keuze door een lightfrisdrank dan is het resultaat ongeveer hetzelfde. Cola light bevat 45 mg  cafeïne. Twee cola lights bevatten de equivalent van een sterke kop koffie, meer dan genoeg om je bijna de hele nacht wakker te houden als je gevoelig bent voor cafeïne. Voeg daar nog de aanwezigheid van een kunstmatige zoetstof aspartaam, een exitotoxine (een substantie die de hersenen opwindt), aan toe. Wanneer je leverfunctie niet helemaal goed is, hetgeen bijna zeker het geval is wanneer je routinematig slaappillen slikt of bijna ieder ander type medicijn, kan deze zeer weinig cafeïne en/of aspartaam aan waardoor je ‘s nachts wakker blijft, omdat ze niet efficiënt uit het lichaam verwijderd worden.
Op mijn website zul je een artikel vinden van Dr. John Lee, Getting a Good Night’s Sleep, dat, ja, eenvoudige oplossingen geeft voor slapeloosheid.
Laten we nu naar de hormonen gaan. Oestrogeen kan ook een exitotoxine genoemd worden- het is in feite zo stimulerend voor de hersenen, dat vrouwen die teveel nemen door vreselijke afkickverschijnselen en depressie kunnen gaan wanneer ze er te plotseling mee ophouden. Hier is een voorbeeld van hoe oestrogeen de hersenen opwindt: we zijn allemaal wel eens vrouwen tegengekomen die, wanneer ze eenmaal beginnen te praten, er niet meer mee op lijken te kunnen houden- dat is een teken van te veel oestrogeen. Voeg daar dan nog een koffiegewoonte aan toe en je hebt een vrouw die nooit meer ophoudt met praten met een snelheid van 100km per uur. Vergeet het slapen dan maar.
Dit gebeurt niet alleen met vrouwen die oestrogeen gebruiken. Zoals Dr. Lee uitgelegd heeft in al onze boeken, als je niet genoeg progesteron hebt om je oestrogeen in balans te houden, heb je oestrogeendominantie, en veel oestrogeendominante vrouwen kunnen niet slapen. Zelfs een redelijk milde oestrogeendominatie kan slaapproblemen veroorzaken, in het bijzonder wanneer  je de eenvoudige oplossingen negeert. Onthoud dat je oestrogeendominant kunt zijn wanneer je oestrogeen begint te zakken.
Geen of laag progesteron = oestrogeendominantie. Oestrogeendominantie hindert ook de melatonineproductie, en dat is het hersenhormoon dat je slaperig maakt als het donker is.
Progesteron kalmeert de hersenen, maar niet op de manier dat een medicijn dat doet. Het is meer als het gaan van hyper naar normaal. Ik heb honderden e-mails gelezen van vrouwen die zeggen dat, wanneer ze eenmaal met progesteroncrème beginnen, ze weer normaal beginnen te slapen. Wanneer je echter dag na dag teveel progesteron gebruikt, zul je beginnen je progesteronreceptoren af te sluiten en zul je weer niet kunnen slapen. Je zou een saliva hormone level test kunnen doen om te zien of een hormonale disbalans inderdaad bijdraagt tot je slapeloosheid.


dinsdag 17 juli 2012

Galblaasziekte en hormonen


Galblaasziekte en hormonen

Galblaasziekte en de galstroom
Menopauze. Alles wat je dokter je niet vertelt
door John R. Lee, M.D.

De meeste mensen weten niet eens waar de galblaas zich bevindt in het lichaam, laat staan wat hij doet. Toch is galblaasziekte de meeste voorkomende spijsverteringsziekte in de V.S. Het treft meer dan 20 miljoen Amerikanen met een miljoen nieuw gediagnosticeerde gevallen per jaar. De helft ervan hebben een chirurgische ingreep om galstenen te verwijderen of de gehele galblaas.
Zogenaamde galblaasaanvallen zijn extreem pijnlijk. Deze pijnen worden vaak in het bovenste kwadrant van de buik gevoeld, in de streek van het rechter sleutelbeen of onder het rechter schouderblad. Andere symptomen zijn opgeblazenheid, misselijkheid en maagpijn, in het bijzonder na de maaltijden.
Als de galblaas buis verstopt is dan kan je huid en het wit van je ogen geel worden. Het goede nieuws is dat je galstenen en galblaasziekte helemaal kunt voorkomen door een paar eenvoudige richtlijnen te volgen.
Vrouwen hebben twee keer zoveel kans dat ze galstenen ontwikkelen dan mannen, waarschijnlijk te wijten aan ongeïdentificeerde oestrogeen dominantie en te veel oestrogeen dat gebruikt wordt in HRT (hormoonvervangingstherapie.)
Andere risicofactoren zijn dieet, in het bijzonder diëten die snelle gewichtafname veroorzaken, en overgewicht. Het is algemeen bekend dat er van gebakken voedsel geloofd wordt dat ze galblaasaanvallen veroorzaken, maar wanneer dit feit objectief bestudeerd wordt is dit verband inconsistent. De meeste patiënten vinden het moeilijk om enig voedsel in verband te brengen met hun galblaasaanvallen.

De werking van je galblaas
Galproductie door de lever wordt beheerst door verschillende factoren inclusief het eten dat je eet en een variëteit van polipeptide hormonen in het maagdarmsysteem. Een van deze hormonen, somastatin, is een belangrijke regulator binnen het centrale zenuwstelsel (geproduceerd door de hypofyse), maar het wordt ook gemaakt door de medulla van de bijnieren, de pancreas en het maagdarmstelsel, een feit dat de essentiële eenheid van hersenen en lichaam bevestigt.  Deze hormonen zijn autonoom en kunnen je zelf niet veranderen.  Sekshormonen en vezels spelen echter ook een rol bij het stromen van de gal en de bestanddelen van gal en deze zijn wel onder je controle.  Om hun rol te begrijpen moet je begrijpen hoe gal naar de darmen wordt gebracht en de factoren die de vloeibaarheid van gal beïnvloeden.

De gewone galblaasbuis
De lever is een groot orgaan dat functioneel verdeeld is in twee kwabben. Binnen 2½ cm vanaf de uitgang van de lever komen de twee afvoergangen van de lever samen om de  ductus hepaticus te vormen. Na nog zo'n 2½ cm is er een aftakking naar de galblaas als een gedraaid buisje. Als resultaat vloeit er wat gal naar de galblaas om een reservoir te vormen voor extra gal, in geval de omstandigheden dit nodig hebben. De hoofdgalbuis voorbij de tak die naar de galblaas toegaat wordt ductus choledochus genoemd.
De ductus choledochus gaat onder de pylorus (de sluitspier van de maag waardoor het voedsel de maag verlaat)  door naar het duodenum (de eerste 25 cm van de dunnen darm) om uit te komen bij de sfincter van Oddi die, door te vernauwen of te openen, de galstroom naar het duodenum beheerst. Het duodenum volgt het pad van een C-vorm en is als het ware gepleisterd tegen de achterwand van de buik om het zo in een veilige plaats te houden, in tegenstelling tot de rest van de 50 cm darm die vrij rond beweegt in de buikholte. Zo is het duodenum een gefixeerde plaats voor het binnenkomen van de ductus choledochus.
Het is interessant dat de pancreas (alvleesklier) ook vast ligt tegen de achterkant van de buikholte als een gestrande platvis met zijn hoofd in de uitholling van het, als een C gevormde, pad van het duodenum. De pancreas scheidt insuline af in de bloedstroom maar ook spijsverteringsenzymen door een buis die uit zijn "hoofd" komt en in dezelfde sfincter van Oddi uitkomt. De passage van twee verschillende secreties uit twee verschillende organen door een enkele sfincter in vrij opmerkelijk.

Zorg dat de gal blijft stromen
Het stromen van gal is belangrijk voor je gezondheid. De twee belangrijkste functies van gal zijn uitscheidend en verterend. In zijn uitscheidende functie werkt gal als een drager voor toxines die door het lichaam uitgescheiden worden. Bijvoorbeeld, rode bloedcellen verouderen (niet meer in staat om te functioneren) in 120 tot 140 dagen. De milt en de lever selecteren deze oudere cellen uit, bewaren het ijzer, en scheiden de rest uit als bilirubine via de lever. Het is bilirubine dat gal zijn karakteristieke kleur geeft. Ongewenste solide stoffen zoals zand, roet en metaaldeeltjes worden ook door de lever gevangen en via de gal uitgescheiden.
 Het verterende functie van gal is tweedelig: zijn hoge bicarbonaatgehalte creëert een pH van ongeveer 8, hetgeen zeer alkalisch is. Dit is nodig om de hoge zuurgraad van maagzuur dat uit de maag arriveert tegen te gaan en het laat enzymen uit de alvleesklier en de darmen effectief werken in je voedsel te verteren. Ten tweede is gal een wonderbaarlijke emusifeerder, hetgeen betekent dat het de vetten die je gegeten hebt in kleine druppels verdeeld ,zodat die gemakkelijk verteerd kunnen worden door het alvleesklierenzym lipase.
Enzymen uit de alvleesklier zijn zeer sterk - amylase verteert zetmeel; protease verteert eiwitten en lipase verteert vetten. Het is voor mij een wonder hoe de buis van de alvleesklier deze potente enzymen kan vervoeren en zelf niet verteerd wordt.
De stroom van gal en alvleeskliersecreties door de sfincter van Oddi is voornamelijk een zaak van 1) de grootte van de opening van de sfincter, en 2) de vloeibaarheid van de secreties. Wanneer de sfincter vernauwd is dat is de stroom verminderd. Progesteron (en niet oestrogeen, testosteron, schildklierhormoon of insuline) veroorzaakt ontspanning van de sfincter waardoor de galstroom versterkt wordt. Zodoende hebben mensen met oestrogeen dominatie (relatief progesterontekort) eerder een vernauwde sfincter van Oddi. Misschien is het daarom dat veel vrouwen mij vertellen dan hun spijsvertering zoveel beter is geworden nadat ze hun oestrogeen dominantie gecorrigeerd hebben met progesteronsupplementatie.

Nog een reden om veel vezels te eten
Vezels voorkomen dikke, visceuze gal doordat zij cholesterolabsorptie in de darmen reduceren en ook door het reduceren van cholesterolsynthese. Een belangrijk ingrediënt van gal is cholesterol waarvan veel in de vorm van cholesterolmonohydraat kristallen. Dit, samen met calcium biliubinaatkorreltjes, creëert galslik. Galslik kan de sfincter van Oddi verstoppen. Voorts kunnen kristallen en korrels samenklonten om galstenen te maken die de sfincter van Oddi totaal afsluiten, of ze kunnen in de galblaas ophopen hetgeen uiteindelijk leidt tot een chirurgische totale verwijdering van de galblaas.
Wanneer de sfincter verstopt is,  loopt de gal terug in de ductus panceraticus (de buis die van de alvleesklier afloopt). Dit is bijzonder catastrofaal omdat het emulgerende effect van gal in combinatie met de potente spijsverteringsenzymen van de alvleesklier schade toebrengen aan het weefsel van de alvleesklier hetgeen tot pancreatitis leidt.  Galslik in waarschijnlijk de oorzaak van 30 tot 50% van de gevallen van terugkerende pancreatitis, hetgeen niet alleen extreem pijnlijk is maar ook vrij vaak fataal.
Andere factoren die bijdragen aan trage galstroom zijn het overeten van suiker en geraffineerde koolhydraten, en een levensstijl van een "couch-potato". Wanneer men eenmaal pancreatitis heeft dan moet alle alcoholconsumptie gestaakt worden.

Richtlijnen om Galblaasziekte te Voorkomen
-                              Vermijd gebakken voedsel, in het bijzonder wanneer je aanvallen hebt gehad na het eten van gebakken voedsel.
-                              Vermijd suiker en geraffineerde koolhydraten.
-                              Drink voldoende water.
-                              Herken oestrogeen dominantie en corrigeer het.
-                              Zorg ervoor dat je voldoende progesteron hebt (daar zijn speekseltesten voor).
-                              Zorg voor 20 - 24 gram vezels per dag.
-                              Wees niet bang om olijfolie te consumeren en omega-3 vetzuren zoals vette vis.
-                              Houdt je lever gezond.
-                              Wanneer je enige aanval van pancreatis hebt gehad moet je alcohol vermijden.
-                              Eet  niet teveel.
-                              Vermijd diëten waarbij snelle gewichtafname optreedt.
-                              Kauw je voedsel goed. Neem de tijd om ontspannen te eten terwijl je boosheid en stress aan de kant zet.

Voor meer gedetailleerde informatie over hoed je hormonen in balans te brengen en oestrogeen dominantie te voorkomen lees alsjeblieft de bestseller van Dr. John Lee’s

woensdag 29 februari 2012

Astma en Hormonen bij Vrouwen



Uit de John R. Lee, M.D. Medical Letter, 2001

Vraag: Ik ben 32 jaar oud en heb astma gehad sinds mijn kinderjaren. Ik gebruik puffers om het onder controle te houden, maar het wordt vaak erger tegen de tijd dat ik moet gaan menstrueren. Ik ben vaak met astma aanvallen op de eerste hulp terecht gekomen en ik ben bang om iets te doen dat het ze erger kan maken. Ik zou graag progesteroncrème willen proberen voor mijn PMS,maar ik wil er zeker van kunnen zijn dat dit mijn astma niet erger zal maken.
A: Ik heb veel brieven van vrouwen ontvangen die mij vertellen dat hun premenstruele astma opgeklaard is nadat ze met bio-identieke progesteroncrème begonnen waren. Ik heb ook brieven van postmenopauzale vrouwen die rapporteren dat hun astma en allergieën opgeklaard zijn nadat hun hormonen in balans gebracht waren.lees alsjeblieft: What Your Doctor May Not Tell You about Premenopause voor gedetailleerde informatie over het gebruik van progesteroncrème.
Een uitstekende studie over premenstrueel astma en hormonen die uit Australië komt keek naar 51 vrouwen met astma. 47% Van hen had voortdurend symptomen, 41.2% had premenstrueel astma, en 11.8% had in het midden van de cyclus een verslechtering van de expiratoire piekflow (PEF) en andere symptomen. De wetenschappers maten hormoonlevels en ontdekten dat de grootte van de val in progesteron vanaf 7 tot 2 dagen voor de menstruatie, premenstruele spanning en leeftijd 89.2% van de veranderlijkheid in premenstruele astmasymptomenscores verklaarden met de progesterongradiënt als de belangrijkste bepalende factor. In andere woorden, lage progesteronlevels correleren sterk met astmasymptomen.
Ongelukkigerwijs concludeerden de wetenschappers dat het antwoord op deze informatie het verhogen van astmamedicatie voor de menstruatie zou moeten zijn. Wanneer zij fysiologische doses progesteroncrème zouden gebruiken om te vervangen wat de eierstokken niet produceren dan zouden ze een veel beter succes hebben in het behandelen van dit probleem!

2009 Update over Astma en Hormonen bij Vrouwen door Virginia Hopkins
Sinds Dr. Lee bovenstaand antwoord schreef in 2001 is er zelfs nog meer goed onderzoek geweest dat zijn advies ondersteunt.
Voor de puberteit komt astma meer voor bij mannen, maar na de puberteit komt het meer voor bij vrouwen hetgeen onze eerste indicator is voor de connectie tussen oestrogeen en astma. We weten ook dat astma erger wordt gedurende de 5 tot 10 dagen voor de menstruatie bij vrouwen die cyclusgerelateerd astma hebben. Dit gebeurt wanneer vrouwen normaal progesteron produceren, maar ovariumdisfunctie is deze dagen epidemisch onder jonge vrouwen en velen produceren weinig to geen progesteron gedurende deze fase van hun menstruele cyclus hetgeen oestrogeen dominantie veroorzaakt. Jonge vrouwen met astma hebben ook eerder onregelmatige menstruaties. Meer dan 10 jaar geleden zette Dr. Lee astma als een van de symptomen van oestrogeen dominantie op zijn lijst. Als vrouwen ouder worden sterven er meer aan astma dan mannen. Na de menopauze is het percentage vrouwen met astma dichterbij dat van mannen.

Astma en Oestrogeenvervanging
Een grote Harvard studie van 2004 die in de Archives of Internal Medicine gepubliceerd werd liet zien dat postmenopauzale vrouwen die oestrogeenvervanging gebruikten meer dan twee keer zo vaak astma ontwikkelden dan zulke vrouwen die het hormoon niet namen. Bij vrouwen die oestrogeen met een progestin namen waren de resultaten waren hetzelfde als bij vrouwen die alleen oestrogeen namen.

Astma en Anticonceptiepillen
Een studie uit Noorwegen van 2009 ontdekte dat vrouwen tussen de 25 en 44 die orale anticonceptiemiddelen gebruikten bijna 50% meer kans op astma hadden dan vrouwen die ze niet gebruikten. Deze ontdekkingen waren van toepassing op vrouwen die een normaal of overgewicht hadden, maar niet op slanke vrouwen. De meeste orale anticonceptiemiddelen bevatten synthetische oestrogenen en progestins die de normale productie van hormonen in de ovaria onderdrukken. De synthetische hormonen hebben andere effecten op het lichaam dan de natuurlijke hormonen die de ovaria zelf produceren.
We weten ook dat de gebruikelijke inhalers die normaal gebruikt worden om astma onder controle te houden dit erger kunnen maken bij vrouwen die premenstrueel en postmenopauzaal astma hebben. Dit komt waarschijnlijk omdat de inhalers synthetische corticosteroïden bevatten die de receptoren voor progesteron bezetten en zo de werking van progesteron blokkeren waardoor er nog meer oestrogeen dominatie ontstaat.
Het onderzoek naar oestrogeen en astma is tegenstrijdig gebleken omdat studies die luchtwegvernauwing en flow meten laten zien dat oestrogeen de luchtwegen meer open houdt gedurende een astma-aanval. Dit is te danken aan het bekende effect van oestrogeen om stikstofmonoxide te verhogen hetgeen helpt de luchtweg open en meer ontspannen te houden. Omdat oestrogeen ook pro-inflammatoir is komt er een moment dat een teveel aan oestrogeen dit voordeel teniet doet.
Het onderzoek over progesteron en astma is vertroebeld omdat er veel gedaan is met de synthetische progestins, maar dit onderscheid werd niet gemaakt.
Progestins maken astma vaak erger.
De conclusie is dat onze hormonen als een concert werken het is de moeite waard om naar een balans toe te werken om te helpen astma onder controle te brengen.
Als je hier meer over wilt weten dan kun je naar dit forum komen:
http://hormonaledisbal.forum2go.nl

References
Barr RG, Wentowski CC, Grodstein F et al, “Prospective study of postmenopausal hormone use and newly diagnosed asthma and chronic obstructive pulmonary disease,” Arch Intern Med 2004 Feb 23;164(4):379-86.
Lim RH, “Sexual Tension in the Airways: The Puzzling Duality of Estrogen in Asthma,” American Journal of Respiratory Cell and Molecular Biology Vol. 38, pp. 499-500, 2008.
Macsali F, Real FG, Omenaas ER, “Oral contraception, body mass index, and asthma: a cross-sectional Nordic-Baltic population survey,” J Allergy Clin Immunol 2009 Feb;123(2):391-7.
Ravelo RL, Rodríguez GB, Collazo AJJ et al, “Comparative study of progesterone, estradiol and cortisol concentrations in asthmatic and non-asthmatic women,” Allergol Immunopathol (Madr) 1988;16:263-266.
Salam MT, Wenten M, Gilliland FD, “Endogenous and exogenous sex steroid hormones and asthma and wheeze in young women,” J Allergy Clin Immunol. 2006; 117(5):1001.
Troisi RJ, Speizer FE, Willett WC et al, “Menopause, postmenopausal estrogen preparations, and the risk of adult-onset asthma: a prospective cohort study,” Am J Respir Crit Care Med. 1995;152:1183-1188.
Vrieze A, Postma DS, Kerstjens HA, “Perimenstrual asthma: a syndrome without known cause or cure,” J Allergy Clin Immunol. 2003;112:271-282.

zondag 22 januari 2012

Sex and the city


In de film “Sex and the City” is er sprake van een vrouw, Samantha die bio-identieke hormonen gebruikt om de problemen van de menopauze te bestrijden. Suzanne Somers' New York Times Bestseller, “Breakthrough” komt veelvuldig aan bod in Sex and the City 2. Samantha krijgt haar advies natuurlijk van niemand minder dan de mooie en intelligente Suzanne Somers.
Samantha beveelt “Breakthrough” bij al haar vriendinnen aan.
Heb jij ook problemen die met de overgang verband houden of andere hormonale problemen dan kun je in dit forum hulp krijgen:

zondag 30 oktober 2011

RECENSIE “DE HORMOONFACTOR” VAN IR. RALPH MOORMAN


De Hormoonfactor
Ir. Ralph Moorman

Dit boek over een baanbrekende methode om af te vallen is geschreven door lifstyle- en fitnesscoach ir. Ralph Moorman. Hij is gespecialiseerd in het begeleiden van mensen die verantwoord willen afvallen. Ralph studeerde levensmiddelentechnologie aan de Universiteit in Wageningen, behaalde verschillende Amerikaanse certificaten op het gebied van sport en volgde, en volgt nog steeds, internationale artsenseminaria over hormonen en gezondheid.
Ralph begint met te vertellen op een eenvoudige, begrijpelijke en herkenbare wijze waarom zoveel mensen er niet slagen om af te vallen en waarom ze, als ze al slagen, ze weer in no time terugvallen naar hun oude gewicht en soms nog zwaarder worden dan voor het dieet, waarom de dikke buik er maar niet af wil en waarom in plaats van vet, spiermassa verdwijnt.
Volgens wetenschappers ligt het allemaal aan je hormonen.Die bepalen je eetlust, je behoefte aan beweging en de snelheid waarmee je vet verbrandt. Wanneer je hormonen uit balans zijn wordt je dik. Je gaat meer eten, minder bewegen en je verbrandt minder vet.
Zijn advies: niet minder maar beter eten en niet veel maar minder sporten.
Ralph's uitleg hoe hormonen je dik maken of juist gezond, slank en fit is eenvoudig, kort en duidelijk. Van de negen belangrijkste hormonen beschrijft hij de functies. Die hormonen zijn: insuline, schildklierhormoon, testosteron, oestrogeen, progesteron, groeihormoon, DHEA, cortisol en melatonine. Iets verderop in het boek kun je zelf, aan de hand van een aantal lijstjes met symptomen van tekorten van de negen belangrijkste hormonen, zien of je een disbalans hebt van je hormonen en van welke.
Ralph legt kort uit welke zes rampen er met je hormonen kunnen gebeuren en hij zegt dat zijn hormoonbalansprogramma in de meeste gevallen ertoe zal leiden dat je hormonen weer in balans komen. Per hormoon worden specifieke maatregelen gegeven die kunnen helpen.
Wanneer Ralph zijn klanten in gaat wijden in zijn hormoonbalansdieet neemt hij ze eerst mee naar de supermarkt om hen te leren welke valstrikken daar liggen. Hij weet door zijn studie voedingsmiddelentechnologie hoe er geprutst wordt met ons eten en hij adviseert dan ook om verre te blijven van producten die allerlei gezondheidsclaims maken en waaraan vitamines toegevoegd zijn. Light is not right en kant en kaar voedsel is vergif. We moeten gezonde, verse en natuurlijke producten kopen en daar ons eten mee bereiden. Liefst ook biologisch vlees en groenten. Fruit mag niet gezoet zijn. Eet weinig suiker en koolhydraten, eet voldoende eiwit en vet, beperk inname van gluten en zuivel, geniet maar drink bier en wijn met mate, zorg voor een goede zuur- basebalans, eet vezelrijke voeding, mijd E-nummers, drink voldoende water, drink weinig koffie en thee en nog een aantal adviezen maken deel uit van zijn programma.
Ralph geeft een aantal tips voor basisvoedingssupplementen die nodig zijn omdat er in ons voedsel niet meer genoeg nutriënten zitten. Hieronder vallen vitamines, selenium, omega 3 vetzuren, magnesium etc. Bepaalde supplementen kunnen de levels van specifieke hormoonlevels beïnvloeden. Zo kan bijvoorbeeld selenium schildklierhormoon verhogen.
Dan de hormoonbaans workout. Veel mensen gaan naar fitnesscentra om caloriën te verbranden. Volgens Ralph is dit een nutteloze bezigheid. Je verbrandt te weinig caloriën om echt af te vallen, je verbrandt niet alleen vet maar ook spieren en je verstoort de hormonen die je slank moeten houden. Het streven moet zijn om de juiste hormonale systemen te activeren, de spiermassa te vergroten en de conditie te verbeteren. Hij geeft daartoe duidelijke richtlijnen geïllustreerd met plaatjes waarop hij zelf de oefeningen demonstreert. Hij legt ook uit hoe je moet eten voor en na de workouts.
Een hoofdstuk over stress legt uit waarom je van stress dik wordt en hoe je stress kunt verminderen. Ralph geeft aantal tips waaronder ademhalingsoefeningen.
Het is ook belangrijk dat je leeft en eet volgens het ritme van je hormonen. Het maandelijkse ritme van de vrouw gaat bijvoorbeeld vaak vanzelf goed wanneer zij er een gezonde leefwijze op na houdt. Als er desondanks toch onregelmatigheden zijn moet er naar de oorzaak gezocht worden. Stress, het volgen van crashdiëten of te veel en te zwaar sporten kan de menstruele cyclus gemakkelijk verstoren.
Tenslotte laat Ralph mensen die bijvoorbeeld een schildklierprobleem hebben of vermoeide bijnieren nakijken door een arts die verstand heeft van bio-identieke hormonen. Wanneer de hormoontekorten aangevuld zijn kan het hormoonbalansprogramma van Ralph succesvol uitgevoerd worden.
In de bijlagen vind je een aantal recepten die in het hormoonbalansdieet van Ralph passen.
Hij geeft lijsten met voedingsmiddelen met hun glycemische belasting en lijsten met symptomen van hormonale problemen.
Het hele boek is doorspekt met succesverhalen van klanten van Ralph.
Kortom, dit boek is kort, to the point en praktisch geschreven en een echte aanrader.
Om het boek te bestellen kun je op de foto klikken:


zaterdag 29 oktober 2011

RT3 en leptine (Engels) - Een interview van Mary Shomon met Kent Holtorf

Kent Holtorf, MD has a long history of working with patients who have hormone imbalances -- including thyroid, adrenal, and reproductive hormones. He runs the Holtorf Medical Groupin California, where he specializes in complex endocrine dysfunction, including hypothyroidism, adrenal insufficiency, and insulin resistance.

Dr. Holtorf has been working with a number of his patients -- many of whom have an underactive thyroid -- who have found it difficult or seemingly impossible to lose weight. What he discovered is that while there are many factors involved in the inability to lose weight, almost all the overweight and obese patients he treats have demonstrable metabolic and endocrinological dysfunctions that are major contributors to the weight challenges of these patients. In particular, Dr. Holtorf has, based on some of the latest research, focused on evaluating two key hormones -- leptin and reverse T3 (rT3)-- and treating any identified irregularities to help his patients lose weight.
I'm pleased to be able to bring you this interview with Dr. Kent Holtorf, discussing his approaches to help thyroid patients achieve long-term weight loss.
Mary Shomon: You have said that you feel that two key hormones -- leptin and reverse T3 -- are playing a key role in regulating weight and metabolism. Can you tell us a bit about leptin, first, and what it has to do with weight loss challenges?
Kent Holtorf, MD: The hormone leptin has been found to be a major regulator of body weight and metabolism. Leptin is secreted by fat cells and the levels of leptin increase with the accumulation of fat. The increased leptin secretion that occurs with increased weight normally feeds-back to the hypothalamus as a signal that there are adequate energy (fat) stores. This stimulates the body to burn fat rather than continue to store excess fat, and stimulates thyroid releasing hormone (TRH) to increase thyroid stimulating hormone (TSH) and thyroid production.
Studies are finding, however, that the majority of overweight individuals who are having difficulty losing weight have varying degrees of leptin resistance, where leptin has a diminished ability to affect the hypothalamus and regulate metabolism. This leptin resistance results in the hypothalamus sensing starvation, so multiple mechanisms are activated to increase fat stores, as the body tries to reverse the perceived state of starvation.
The mechanisms that are activated include diminished TSH secretion, a suppressed T4 to T3 conversion, an increase in reverse T3, an increase in appetite, an increase in insulin resistance and an inhibition of lipolysis (fat breakdown).
These mechanisms may be in part due to a down-regulation of leptin receptors that occurs with a prolonged increase in leptin.
The result? Once you are overweight for an extended period of time, it becomesincreasingly difficult to lose weight.
Mary Shomon: You've said that you feel that leptin levels above 10 may warrant treatment. Can you explain a bit more about leptin levels?
Kent Holtorf, MD: Most underweight or normal weight individuals will have leptin levels below 10, although most major labs will use a reference range of 1 to 9.5 for men and 4 to 25 for women. (It must be remembered that this range includes 95% of so-called normal people and includes many who are overweight.) Almost all patients who are of healthy weight will have a leptin less than 10.
Mary Shomon: How do you treat leptin resistance in your practice?
Kent Holtorf, MD: Treatment can be focus on treating the elevated leptin -- leptin resistance. An elevated leptin also indicates, however, that the TSH is an unreliable marker for tissue thyroid levels, as the TSH is often suppressed, along with significantly reduced T4-to-T3 conversion. In short, if your leptin is elevated, you have reduced tissue thyroid levels. Also, almost all diabetics are leptin resistant, which has been shown to reduce T4-to-T3 conversion in diabetics by as much as 50% without an increase in TSH, making it very difficult for type II diabetics to lose weight.
Because there is poor T4-to-T3 conversion, timed-released T3 is the optimal treatment -- although T4/T3 combination medications such as natural desiccated thyroid (NDT) can be used.
We check the resting metabolic rate (RMR) in our patients, and interestingly, those with elevated leptin levels indicative of leptin resistance have RMRs that are consistently below normal. These patients are often burning 500 to 600 calories less each day than someone of equal body mass.
Thus, to have a reasonable chance of losing weight, these patients can either try and reduce calories by 500 to 600 calories a day (just to keep from gaining weight), exercise for an hour or two a day (just to keep from gaining weight) or normalize the thyroid and metabolism.
Humans are a very successful species because we can store energy (fat) very well. There are many mechanisms to gain weight and leptin resistance is just one of them, so we use a multisystem approach; there is no one magic bullet, although any one treatment can have a dramatic effect on a particular patient.
In addition to optimizing the thyroid (remember, giving thyroid hormone to lose weight is not appropriate, but that’s not what we are doing, here we are correcting a deficiency), Symlin (pramlintide) and/or Byetta (exenatide) can be very effective for many. Human Chorionic Gonadrotropin (HCG) is another potential option that works for some. While I’ve found that the antidepressant Wellbutin (bupropion) does not work well for weight loss, a combination of Wellbutrin and low-dose naltrexone (LDN) is having some surprisingly good results. Topamax (topiramate) is an option for some but is not always well tolerated. Standard appetite suppressants, which boost metabolism, can be used, especially if the RMR is low.
Mary Shomon: Symlin and Byetta typically require multiple injections per day, which can discourage some people from taking them. The drugs can have some difficult side effects for some patients -- including nausea, vomiting and fatigue. How many of your patients have found these medications too difficult to continue taking? Do you have any tips that have helped patients deal with these medications?
Kent Holtorf, MD: Taking a subcutaneous shot several times a day can be problematic, but when patients have great results it is worth it for most. A few tricks: First, some people are concerned that the medications require refrigeration, but it’s usually not necessary, as these medications are very stable at normal daytime temperatures. So it’s not a problem to keep it in your purse or in the desk drawer.
The biggest side effect is nausea, which occurs in about 25% of patients. Most of the time it is mild and diminishes with continued use, but a few patients will not be able to tolerate it. For Byetta, I recommend starting with a 5 mcg injection before meals. Some patients start with half a shot for the first few days (only pushing the plunger halfway). The nausea in some people can be due to an increased production of stomach acid, so Zantac (ranitidine) or a proton pump inhibitor drug -- like Prilosec (omeprazole),, or Nexium (esomeprazole) for example -- can be helpful. There is a once-a-week shot in the FDA approval process, which has been shown to have reduced side effects as well as the increased convenience.
Mary Shomon: You've mentioned that for some patients, you have them taking up to 10 mcg injection of Byetta three times daily, with meals. What's the optimal treatment level for Symlin?
Kent Holtorf, MD: Nausea is less commonly a side effect of Symlin, compared to Byetta, so it’s preferable for some patients. For Symlin, the optimal dose is 120 mcg, three times per day. Both Byetta and Symlin have very low risks for hypoglycemia unless you are on insulin or on asulfonylurea medication for diabetes.
Mary Shomon: You also feel that reverse T3 is an issue. Can you tell us a little bit about reverse T3?
Kent Holtorf, MD: T4 can be either converted to T3, the active hormone that has a metabolic effect, or to reverse T3, which is the inactive form of T3, and actually blocks the effects of T3. Doctors -- including endocrinologists -- are taught that reverse T3 is just an inactive metabolite, but studies show that it has potent antithyroid effects. In fact, is has been shown to be a more potent inhibitor of thyroid effect than PTU, a medication used for hyperthyroidism. Reverse T3 inversely correlates with intracellular T3 levels, so it is also a marker for tissue hypothyroidism, with higher levels (or lower Free T3/RT3 ratio) indicating a more significant deficiency.
Mary Shomon: Why do you feel reverse T3 plays a role in making it difficult for some thyroid patients to lose weight?
Kent Holtorf, MD: The reverse T3 is produced in times of stress or starvation to reduce metabolism, and with chronic stress or dieting, RT3 can remain elevated, suppressing tissue thyroid activity and metabolism. People on chronic diets -- or those who lose significant amounts of weight -- will have a lower metabolism than a person with the same weight and muscle mass who had not lost significant weight or drastically dieted in the past. This was demonstrated in a study by Leibel published in the journal Metabolism, titled “Diminished Energy Requirements in Reduced-Obese Patients.” This study compared the basal metabolic rate in individuals who had lost significant weight to those of the same weight who had not lost significant weight in the past. The authors found that those who had dieted and lost weight in the past had, on average, a 25% lower metabolism than the control patients who had not lost significant weight.
All those trainers and health gurus that never had a weight problem who tell you to do just as they do don’t realize what a disadvantage it is for people who have had a long-term weight problem. Of course, even these trainers would not even be able to maintain their weight with a metabolism that is 20 to 40% below normal.
We test the resting metabolic rate in our thyroid patients and find it inversely correlates with the reverse T3. The higher the reverse T3, the lower the metabolism, with many such individuals having a metabolism that is 20 to 40% lower than expected for their body mass index (BMI). Nobody believes how little they eat, and they are made to feel like failures -- despite doing everything right. Until their metabolic abnormalities are addressed, diet and exercise will certainly fail to achieve long-term success.
Mary Shomon: At what point do you consider reverse T3 too high and requiring treatment?
Kent Holtorf, MD: Like everything else in medicine it is a continuum, but healthy individuals are usually below 250 pg/ml and should have a free T3/reverse T3 ratio greater than 1.8 if free T3 is in ng/dl or 0.018 if free T3 is in pg/ml.
Mary Shomon: How do you typically treat elevated reverse T3 levels?
Kent Holtorf, MD: The higher the reverse T3, the more ineffective T4 only preparations will be. T4/T3 combinations are significantly better than T4-only preparations, such as Levoxyl and Synthroid, but for the higher levels straight timed released T3 is optimal.
Mary Shomon: What dietary and lifestyle changes do you recommend along with these medical approaches?
Kent Holtorf, MD: Most patients who come in have been on numerous diets and lifestyle changes and they generally are very knowledgeable in that area. Low-carbohydrate diets will suppress thyroid function and increase reverse T3 more than comparable calorie reductions with adequate carbohydrates, so while a low-carbohydrate diet may result in initial weight loss, patients are prone to regaining weight unless the reverse T3 issue is addressed.
Mary Shomon: Can you give us a sense of the weight loss results you're having with thyroid patients who, after testing, demonstrate leptin resistance, and high reverse T3, and start your treatments for these conditions?
Kent Holtorf, MD: We try and investigate and treat as many dysfunctions and suboptimal metabolic conditions that we can. We have had success with a large range of individuals, from those who need to lose a few pounds to those who are over a hundred or more pounds overweight. The most satisfying are the people who lose 50 to 100 pounds or more. It totally changes their lives.
We are also seeing more patients who come in after gastric bypass – those who either didn’t lose weight or have gained much or all of their weight back. Most have low tissue thyroid levels as well as significant leptin resistance. They can also have a growth hormone deficiency as well.
We had one person who was eating 800 calories a day after having gastric bypass and she was still gaining weight. Nobody believed that was all she was eating until they put her in the hospital and monitored her food intake. They insisted her thyroid was fine, as she had a normal TSH, T4 and T3. When we checked her reverse T3, however, and it was over 800 and her leptin was 75. We checked her metabolic rate and it was 45% below normal. Dieting alone would, of course, never work with such a patient.
Also, toxins such as biphenyl-A can block the thyroid receptors everywhere in the body except for the pituitary, which has different receptors. So due to the ubiquitous nature of these toxins, I believe that everyone has a relative deficiency of thyroid activity that is not detected by the TSH. People blame food intake and lack of exercise for the obesity problem in this country, but I think a major problem is the thyroid-disrupting toxins, as well as stress.
Additionally, dieting is shown to not only reduce the T4-to-T3 conversion and increase reverse T3, but it is also shown to reduce the numbers of peripheral thyroid receptors -- but again, not in the pituitary -- so the same amount of thyroid has less of an effect, but the TSH is unchanged. This exemplifies the importance of clinical and target tissue assessment in the determination of overall thyroid activity in an individual. Also, women have fewer thyroid receptors than men, making them more sensitive to small decreases in serum levels of thyroid hormones.
Mary Shomon: Do you also check fasting glucose and insulin levels, and/or do glucose tolerance tests with your patients who are overweight and having difficulty losing weight?
Kent Holtorf, MD: We do fasting glucose and fasting insulin, as well as Hemaglobin A1C (HA1C) tests, to look for relative insulin resistance, not just looking at the usual “normals.” Another important lab to get is sex hormone binding globulin (SHBG). It is stimulated in the liver in response to thyroid hormone and estrogen, so it can be a useful marker for tissue level of thyroid.
In a premenopausal woman, the level should be above 70. If not, it is a good indication that there are low tissue levels of thyroid. This is especially true if the woman is on oral thyroid replacement, because -- due to first pass metabolism – her liver will have much higher thyroid levels than the rest of the tissues. Thus, if SHBG is low, the rest of the body is low thyroid.
(Note: This test is not useful if a woman is on oral estrogen replacement, because that will artificially elevate SHBG due to high estrogen level in the liver. The test is accurate for women who are using transdermal estrogen preparations, however.)
Diabetes and polycystic ovary syndrome (PCOS) also suppress SHBG, due to the suppressed intracellular T3 levels seen in these conditions. Also, if you check your SHBG before going on thyroid replacement and see little change with treatment, it is an indication that you have thyroid resistance. You also want to check the following:
·                        insulin-like growth factor 1 (IGF-1)
·                        insulin-like growth factor binding protein 3 (IGFBP3)
·                        dehydroepiandrosterone (DHEA)
·                        testosterone
·                        luteinizing hormone (LH)
·                        follicle stimulating hormone (FSH)
·                        urinary iodine
·                        cortisol
·                        adrenocorticotropic hormone (ACTH)
·                        C-reactive protein (CRP) -- inflammation decreases TSH and increases rT3
·                        homocysteine – a marker for low thyroid and low B vitamins
·                        lipids -- high cholesterol is a marker for low thyroid and high triglycerides is a marker for insulin resistance
·                        iron and ferritin -- ferritin is required to activated thyroid, so many symptoms that people attribute to anemia with low ferritin is actually due to low tissue thyroid activation
·                        vitamin D -- should be greater than 80
·                        thyroid peroxidase antibodies (TPO) and antithyroglobulin antibodies -- an interesting study did thyroid biopsies in people who were fatigued and found that, despite having no evidence of TPO or antithyroglobulin antibodies, most had thyroid inflammation and responded symptomatically to thyroid replacement even through the thyroid levels were in the normal range
·                        serotonin level -- there is often a low or low normal serotonin level with low thyroid because serotonin production is suppressed with low thyroid and antidepressants will often not work if T3 levels are suboptimal
Depressed patients will generally have a low-normal TSH and high-normal T4, a high or high-normal reverse T3 and a low-normal T3. Many doctors will check the TSH and T4 and surmise that the patient is high-normal thyroid (based on the low end TSH and high end T4) but they actually have very low cellular T3 levels (as demonstrated by their low T3/rT3 ratios). These patients often respond very well to T3 supplementation. Giving prescription natural serotonin either orally or by injection can also be very effective in treatment resistant patients (those that did not respond or responded poorly to medications) without the usual side-effects of antidepressants.
Mary Shomon: If someone has elevated blood sugar indicative of insulin resistance -- but not full diabetes -- do you put them on Glucophage (metformin) preventatively?
Kent Holtorf, MD: Yes, it makes no sense to wait until someone has diabetes to use metformin or other interventions. We also use supplements, our favorite is GlucoSX. While metformin was the mainstay for insulin resistance, we have generally bypassed metformin and proceeded right to Byetta and Symlin, due to the much greater potential for weight loss.
Mary Shomon: Many thyroid patients have been asking me about the HCG (human chorionic gonadotropin) treatments for weight loss, including prescription injections and sublinguals, and over-the-counter homeopathic sublingual forms of HCG. I've personally met a number of women who were hypothyroid, weighed over 200 lbs, and went on HCG treatments, and lost 25 or more pounds during a 40 day course of HCG treatment. I know more and more doctors who are starting to use it. What are your thoughts about this as a weight loss treatment option?
We have found HCG effective for many women. We have found prescription HCG injections to be much more effective than sublingual HCG or HCG creams. Also, because you must give a much higher dose sublingually and transdermally -- due to the decreased absorption -- it is much less expensive to do as a small subcutaneous injection.
Kent Holtorf, MD is founder of the Holtorf Medical Group in California.